• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

• dossiers
• festivals
• columns

ernaast

---

---

---

De terugkeer van heavy metal als feestmuziek

Je hebt je door sunn0))) laten onderdompelen in de diepste diepten van de hel, bij het proberen mee te tellen bij Dillinger Escape Plan heb je je vingers verstuikt, dankzij Nile kun je jezelf een kenner van de Egyptische mythologie noemen en toch, toch grijp om de een of andere reden steeds vaker in je cd-kast naar The Number of the Beast of Ride the Lightning en heb je onlangs zelfs Y&T’s Earthshaker tweedehands aangeschaft.

Tekst: Martijn ter Haar

Publicatiedatum: 15 januari 2006

Want bij die platen kun je wél meezingen, luchtgitaarspelen of headbangen. Bovendien passen ze beter als muzikale begeleiding bij de edelste aller metalsporten: het bierdrinken. Gelukkig is er een hele lading nieuwe bands die er net zo over denken. Voorvechters van de goede smaak overal ter wereld verbergen zich dan ook trillend achter hun verschansingen van indierock en singer-songwriter maar weten dat ze kansloos zijn, want de wederkomst van heavy metaaaaaal als de feestmuziek bij uitstek is onvermijdelijk.

De stoottroepen daarvan heten The Darkness (foto hiernaast) en Turbonegro. Vooral de combinatie van Queen, Thin Lizzy en Foreigner die de eerste band aflevert, is door de ‘kenners’ niet altijd even hartelijk ontvangen. Het zou gaan om een flauwe parodie door een stel poseurs dat gebrek aan talent verhult in strakke catsuits en een trommelvliesverscheurende falset. Iedereen die de band live aan het werk gezien heeft, weet dat dat onzin is. The Darkness bestaat uit topmuzikanten, die weten hoe je een even melodieuze als virtuoze gitaarsolo in een liedje kan stoppen zonder dat het de radiovriendelijkheid aantast, iets waarin Opeth nog nooit is geslaagd. Ze hebben daarbij wel oog voor excessen uit het verleden, en weten die met een knipoog te eren. Datzelfde geldt in sterkere mate voor Turbonegro. De Noren onder leiding van marketingexpert Happy Tom zijn nog nooit een gimmick tegengekomen die ze niet konden gebruiken. Ze zijn ook onverslaanbaar op het gebied van meezingrefreinen, en in gitarist Euroboy heeft de band een ouderwetse held op de zes snaren in huis.

Maar goed, de stap van Meshuggah of Leviathan naar The Darkness is misschien wel erg groot. In dat geval zijn hun Amerikaanse labelgenoten van Avenged Sevenfold misschien een betere keus. Op hun vorig jaar verschenen City of Evil geen glam, maar een stomend mengsel van Iron Maiden en Guns N’ Roses. Dat mixen van, en naar eigen believen graaien naar invloeden uit de jaren zeventig en tachtig is naast die knipoog – de leden van Avenged Sevenfold hebben zich getooid met namen als Synyster Gates en The Rev en hebben voor de hoes van hun album voor zo’n lekker lelijke tekening van een skelet gekozen – kenmerkend voor de nieuwe lichting heavymetalbands.

Precies zo’n horrortekening vind je op de hoes van de plaat van Doomriders, een ‘supergroep’ met hardcorewortels en onder andere een lid van Converge. Hun hardcorehart blijft altijd kloppen, zelfs als ze een metalplaat proberen te maken. Het debuut klinkt daarom als Sick Of It All met daarover het dubbelloops gitaarwerk van Iron Maiden en de melodieën van Danzig. Een beetje vreemd, af en toe iets te vrijblijvend, maar meestal toch wel erg lekker en altijd moddervet.

Het label van The Darkness en Avenged Sevenfold is major Atlantic, Doomriders zit op het Nederlandse punklabel Reflections en Turbonegro (foto hiernaast) vond onderdak bij het van oorsprong vooral in skatepunk dealende Zweedse Burning Heart. Want dat is nog iets opvallends: metallabels moeten deze bands niet. De Century Medias en Roadrunners van deze wereld geven om de een of andere reden de voorkeur aan de zoveelste gezichtloze metalcoreband boven acts als Early Man of Blackfire Revelation. Gelukkig werden ze met open armen ontvangen door nota bene indierockbastion Matador en bluesmuseum Fat Possum… Ook de support komt uit onverwachte hoek: Will Oldham heeft geroepen dat Blackfire Revelation op zijn begrafenis mag spelen en Early Man kan rekenen op de steun van ex-leden van Zwan: David Pajo (invalbassist) en Matt Sweeney (producer), terwijl ook drumknuffelbeer van Blues Explosion Russell Simins headbangt op de tonen van Closing In. Beide bands behoren tot de meest traditionele tak van deze nieuwe old school-beweging; Blackfire Revelation haalt Blue Cheer en The Troggs door de sludgesaus van thuishaven New Orleans, terwijl Early Man gelijke delen Black Sabbath en Metallica mengt. Door de magnifieke riffs en licks en de emotionele stem van Mike Conte ontpopt Early Man zich tot misschien wel de band met het grootste potentieel van allemaal.

Hoewel, om platen te verkopen helpt het als je op de muziek kunt dansen. Dat is in het algemeen nooit het sterkste punt geweest van de heavy metal. De absolute supersterren van de stroming brengen uitkomst. Death From Above 1979 (foto hieronder) is dan waarschijnlijk ook nog de eerste heavymetalband ooit zonder gitarist. Die heb je niet nodig als je kunt riffen op je bas zoals Jeff Keeler dat kan. Een vleugje electro zorgt voor de genoemde dansbaarheid, maar het zijn de als door een huilende coyote gezongen hitsige teksten van Sebastien Grainger die er geen twijfel over laten bestaan dat het hier toch echt heavy metal betreft.

Er zijn ook wel randgevallen. Diamond Nights bijvoorbeeld, een band die voortbouwt op de traditie van andere randgevallen als Cheap Trick, ZZ Top en Van Halen. De slepende falset en talloze gitaarsolo’s op het sterke debuut Popsicle laten de balans uiteindelijk dan toch naar de zwaar metalenkant doorslaan. Bij Louis XIV blijft de twijfel wel: Kinks, T-Rex, dat is toch niet het echte headbangwerk. Wel een paar pakkende singles.

Misschien zijn er nu mensen die denken: “En hoe zit het met de hairmetal?” Laat niemand zich inspireren door Mötley Crüe of Poison? Gelukkig niet. De haarlakperiode van eind jaren tachtig blijft een zwarte bladzijde in de heavymetalgeschiedenis, waaruit kwalitatief echt heel weinig voortkwam dat de moeite waard was. Er is één band die wat poedelrockelementen in zijn muziek en ook wel in zijn kapsels verwerkt. Dat kan wat verwarring creëren over de geaardheid van de leden, reden waarom ze zich genoodzaakt zagen het liedje ‘Straight’ te maken. Tsar, want daar hebben we het over, komt - helemaal echt - uit L.A. en is het Amerikaanse antwoord op Turbonegro dat ook wel eens naar een plaatje van Green Day luistert.

Hoe kunnen we dus, samenvattend, de moderne metalhead omschrijven? Hij is een persoon die zijn klassiekers kent en eert, maar er wel schaamteloos elementen uithaalt om die op eigentijdse wijze weer te assembleren. Hij is een persoon die een vermakelijke show kan neerzetten, maar niet doorslaat naar de excessen van het verleden waarnaar hij zo graag met een knipoog verwijst. En hij is, tenslotte, een persoon die zijn instrument beheerst en niet terugschrikt voor een staaltje instrumentale krachtpatserij, maar die wel te allen tijde het liedje en het plezier laat prevaleren. De moderne metalhead is, kortom, Danko Jones (foto hierboven). De persoon die, meer nog dan The Darkness en Turbonegro, het genre nieuw leven heeft ingeblazen en die binnenkort met een nieuw album komt getiteld Sleep Is the Enemy zei het in een interview ooit zo: “It's rock and roll. We never pretended to be intelligent. It's not asking to be highbrow. I'm sorry if I'm not discussing the Israeli-Palestinian conflict in my songs. It's supposed to be fun rock and roll, you know? We're talking about guys and girls here.”

» bezoek de website van The Darkness
» bezoek de website van Turbonegro
» bezoek de website van Avenged Sevenfold
» bezoek de website van Doomriders
» bezoek de website van Early Man
» bezoek de website van Blackfire Revelation
» bezoek de website van Death From Above 1979
» bezoek de website van Diamond Nights

foto The Darkness uit het archief, door Koen Bauters
foto Turbonegro uit het archief, door Arjen van de Merwe
foto Death From Above 1979 uit het archief, door Martijn Booij
foto Danko Jones uit het archief, door Stephan Mehrer

http://www.kindamuzik.net/artikel.php?id=11705
Meer Diverse Artiesten op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/diverse-artiesten