http://www.kindamuzik.net
ernaast
MEEST POPULAIR
| 1. | Lowlands festival |  |
| 2. | Pukkelpop | |
| 3. | Eels | |
| 4. | Into The Great Wide Open |  |
| 5. | DE EENENTWINTIG | |
| 6. | Die Antwoord | |
| 7. | Slipknot |  |
| 8. | The Melvins | |
| 9. | Surfer Blood | |
| 10. | Grinderman | |
EEN WILD WEEKEND MET DE LUCY DEE’S ANGELS
Rock-'n-rolldansgroep de Lucy Dee's Angels slaan hun vleugels uit. Na menig optreden of feest op bijna elk vaderlands poppodium visueel ondersteund te hebben, gaan ze nu naar Spanje voor een wild weekendje. KindaMuzik ging mee en deed verslag van een van de meest prestigieuze rock-'n-rollfestivals van Europa.
Tekst: Tijs Heesterbeek
Beeld: Tijs Heesterbeek
Publicatiedatum: 25 januari 2004
"Alles wat u nodig heeft in Spanje is een fotocamera, uw zonnebril en een goed humeur," dreunt een blonde vrouw met een Belgisch accent op van een briefje. "Ik ben Ann en ben uw reisleidster," vervolgt zij terwijl ze zich staande probeert te houden in het gangpad van de touringcar die het gezelschap van het vliegveld van Alicante naar verschillende hotels in de binnenstad van Benidorm brengt. Een vreemd gezelschap. Want naast de gebruikelijke overwinteraars wordt de gemiddelde leeftijd drastisch naar beneden gehaald door een groep van zo'n vijftien personen die niet voor de zon, strand en karaokebars komen, maar voor The Wild Weekend. Een festival in het Casino van Benidorm dat zich richt op rock-'n-roll, punk, surf en alles wat er om deze lifestyle heen hangt.
Het gezelschap reist Loes en vier andere dames achterna die uitgenodigd zijn door het festival om daar te komen optreden. Deze vijf dames vormen de dansgroep de Lucy Dee's Angels. Naast Loes bestaat de groep in Benidorm uit Gwen, Kim, Peggy en Rosalinda. Linda, die het zestal completeert, kon helaas niet mee naar Spanje. Naast de dansgroep uit Eindhoven, maken ook The Nederbietels uit Rotterdam hun opwachting op de bühne. Al met al goed voor een groep van rond de vijftig Nederlanders; afzonderlijke vriendenkringen die elkaar, wanneer de week vordert, vagelijk gaan herkennen, biertjes met elkaar gaan drinken of waartussen zelfs romances gaan ontstaan.
Het zenuwcentrum van deze week voor de Lucy's ligt in het hotel annex appartementencomplex Avenida. Het hotelpersoneel heeft zijn handen vol aan de gasten die Spaanse meisjes het hotel binnen proberen te smokkelen, ladingen alcohol binnenslepen, om 6 uur 's ochtends lamlazarus terugkomen of nog twee uur langer dan de uitchecktijd in het appartement willen blijven. De kamermeisjes hebben daarentegen een erg rustige week. Aangezien de appartementen van 10 tot 12 worden schoongemaakt, en de meeste Wild Weekend-gangers niet voor die tijd hun bed uitkomen, hebben minstens vijf appartementen een week lang geen zwabber of schone lakens gezien. Het personeel blijft ondanks dat zeer sympathiek en werkt maar al te graag mee wanneer een Franse cameraploeg de repetitie van de dames, door ruimtegebrek elders, in de entreehal van het complex wil opnemen. Erg vreemd om 'Straight American Slave van Rocket From The Crypt door een viersterrenhotel te horen schallen.
Na het inchecken en eten vervoegt het gezelschap, uitgegroeid tot een groep van zo'n vijfentwintig man, zich naar het Heartbreak Hotel Café aan de boulevard. Een rockcafé met Nederlandse bediening waar de gouwe ouwe uit de speakers knallen. Veel Dire Straits, Lynyrd Skynyrd, Bon Jovi en Aerosmith dus. Niet echt de smaak van allemaal, maar alles is beter dan de met roze tuinstoelen geoutilleerde danszalen waar grijze duiven linedancen op de tonen van 'Una Paloma Blanca' of de sportbars vol met Engelsen. Al gauw wordt dit café de thuishaven van veel Wild Weekend-gangers. De eerste avond wordt er dan ook al opgewonden gereageerd door een aantal Noren wanneer een deel van de Lucy's binnenstapt. Ze beweren speciaal uit Noorwegen te komen voor de Lucy Dee's Angels.
De donderdagavond staat in het teken van de Wild Warm Up Punk Party in de Underground, een club in hartje Benidorm. Wie niet weet waar het zit, loopt er geheid voorbij, want aan de buitenkant is het niets meer dan een deur die naar een kelder leidt. Binnen is het óf warm en rokerig óf koud en tochtig. De airconditioning doet erg zijn best. De oranje tegelvloer is ongelijk, wat het staan niet altijd even gemakkelijk maakt. Vooral ook door de vele liters bier die 's middags op het terras al genuttigd zijn. De mannen-wc's hebben geen papier, maar dit lijkt, naarmate het weekend vordert, ook niet nodig te zijn. De wc's worden meer gebruikt om dingen naar binnen te werken dan om er iets achter te laten.
Naast de pre-party is deze club ook het toneel voor de after-party's wanneer het casino om vier uur 's nachts dicht gaat en de Mad Monster Market waar de vinylfreaks eindelijk dat singletje kunnen scoren van die Angolese rock-'n-rollband of waar men een nieuw T-shirt kan aanschaffen. Dit alles opgeluisterd met verschillende bands uit de hele wereld. Donderdagavond worden ook de toegangsbandjes uitgedeeld. Deze geven niet alleen toegang tot het festival, maar verschaffen je meteen entree in een geheime wereld, een soort sekte. Vanaf nu zal iedereen, die niet in het algemene straatbeeld van Benidorm in november past, door het blinkend groene bandje te plaatsen zijn. Automatisch groeten we elkaar.
De drie volgende avonden zullen de groene bandjes zich verzamelen bij het Casino Mediterraneo waar het hoofdfeest van The Wild Weekend plaatsvindt. De avonden hebben allemaal een thema. Vrijdagavond staat in het teken van de oertijd. Velen zijn dus ook verkleed met luipaardenvellen en botten. Uw verslaggever heeft 's middags in allerijl nog een jack van nep-dierenvel gekocht in een van de vele 3 euro shops in het centrum van Benidorm, maar hoort mensen voortdurend het welbekende hitje met-de-vier-letters van 50 Cent neuriën. Ligt dit nu aan mij, of is het jasje nu écht zo fout. Ik hoop het laatste en koop nog een pilsje voor de astronomische prijs van drie euro. Bij elke eerste slok beloof ik plechtig nooit meer te zeuren over het prijsniveau van Nederlandse festivals. Maar voor die prijs krijgt men wel wat. Een tent met een marmeren vloer zie je niet vaak in Nederland en elk bekertje dat op de grond gegooid wordt, is binnen tien minuten opgeruimd door de af en aan lopende schoonmaaksters met handvegers en blik. Nadeel is wel dat ze hierbij water gebruiken, en de marmeren tegels binnen no-time spekglad zijn.
"Go back, way back in time when Fendersaurs ruled the earth" vermeldt het fraai vormgegeven programmablaadje waarin bands worden omschreven als 'yeyetastique' of 'garage beep beep beat'. Ook de Nederlanders krijgen toepasselijke omschrijvingen; The Nederbietels krijgen het voorvoegsel 'Dutchaphonic' toebedeeld en de Lucy Dee's Angels worden omschreven als 'cheerleading cherubs' of 'fly astro chick shakedown.' Iemand is erg creatief geweest.
De vrijdagavond wordt geopend door het compleet geschifte, maar erg swingende Titty Twister Orchestra uit Italië. Met hun big band rock-'n-roll leggen ze de lat meteen hoog voor de rest van de bands die avond. Een lat die dus ook niet meer gehaald wordt door onder andere The Roadrunners uit Zweden (saaie indierock-'n-roll) en The Laundrettes uit Noorwegen (matige meidenpunk). De 'Fendersaurs' komen op het podium in de vorm van The Atlantics. Vier hoogbejaarde, in hawaíbloesjes gestoken surfers uit Australië die relaxte, instrumentale sixties-surf maken, onderwijl lonkend naar de gogo-danseressen op het podium.
De volgende avond staat in het teken van het heden: oftewel 1965. Wie had het erover dat rock-'n-roll niet bij de tijd was? Het verkleedthema ligt in de sfeer van Amerikaanse highschool-stijl; dus veel strakke bloesjes en korte jurkjes. Een omgeving waarin The Nederbietels met hun strakke witte outfit optimaal tot hun recht komen. De beatmuziek is even strak en de band steelt dan ook de show van onder andere The Bristols (Engelse beat met onvaste vrouwenstem, die nog het meest deed denken aan Hope Sandoval van Mazzy Star) en The Stems (Australische garagepunk). Wanneer de Rotterdamse band hun cover 'Kejje Nagaan' van Het inzet, is de Nederlandse delegatie even één.
Het beste bewaarde de organisatie van The Wild Weekend voor de laatste avond. Deze stond in het teken van de toekomst. De Barbarella- en Flash Gordon-taferelen zijn niet van de lucht. De optredens van Dr. Frankenstein (surf-rockabilly met staande bas uit Portugal), The Bobbyteens (fantastische jaren '70 meiden-poppunk uit Amerika met een frontvrouw die, op z'n zachtst gezegd, aanwezig was en San Francisco-legende Russel Quan van o.a. The Mummies en The Phantom Surfers op drums) en het Franse Not of This Earth & The Booboos (smerige surf-rock-'n-roll) konden de waardering van de aanwezigen ruimschoots afdwingen. Afsluiter The Go-Nuts was er een in het kaliber 'gedenkwaardig, maar niet om de muziek'. De gemaskerde Amerikaanse band heeft er een gewoonte van gemaakt hun predikaat 'snackrock' kracht bij te zetten door het publiek te bekogelen met cake, cornflakes en taarten. De zoete, dikke lucht prikkelde in je keel terwijl de casinoschoonmaaksters hun noeste arbeid in een uur tijd teniet zagen gaan.
Tussen de optredens door waren het de mannelijke en vrouwelijke strippers en gogo-danseressen in kooien aan weerszijden van het podium die veel aandacht trokken. Ook de Lucy Dee's Angels zagen hun populariteit na elk optreden toenemen (en ze hoefden er niet eens voor uit de kleren). Na elk optreden groeide het groepje belangstellenden bij de merchandise stand. De laatste avond worden ze bijna een halfuur opgehouden door een nerveus ogend mannetje met een grote camera, die koste wat het kost een goed shot wil.
Ook in een zaaltje naast de tent is het elke avond een groot feest. Hier kan men dansen op vergeten soundtracks uit de jaren '60, Hammond-deuntjes, en big band soul. Ook hier wordt het publiek getrakteerd op dansgroepjes (onder andere The Actionettes uit Londen) en stripteases. Wanneer we de laatste avond uit deze bar stappen, op zoek naar een taxi, zien we nog net het nerveuze fotomannetje in zijn beste Engels tegen een stelletje verklede gasten roepen "to hold still for five seconds!" Tevergeefs, want iedereen is iets te uitgelaten.
En 'uitgelaten' is ook het enige woord wat me te binnen schiet wanneer ik naar de juiste bewoording zoek om The Wild Weekend te beschrijven. We zitten weer in de bus naar Alicante. De groep praat honderduit over bandjes, andere dansgroepen of interessante aankopen (dat singletje van die rock-'n-roll band) terwijl Loes nogmaals vraagt of we het naar onze zin hebben gehad. Daar hoeven we niet lang over na te denken. Het festival blonk niet uit in organisatorische kracht, maar de sfeer was er een van zeldzame aard. En wanneer Ann ons meedeelt "dat Spanjaarden geen vaarwel zeggen" hopen we dat dit ook voor ons geldt.
http://www.kindamuzik.net/features/article.shtml?id=5043
Meer The Wild Weekend op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/the-wild-weekend
Al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Deel dit artikel: