• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

---

---

---

James Yorkston: zo persoonlijk dat het pijn doet

Op de albums van de Schotse singer-songwriter James Yorkston is sfeer bepalend. Zo ook op zijn nieuwste plaat Roaring the Gospel, een verzameling van nooit uitgebrachte nummers. “Muziek moet de luisteraar qua sfeer ergens middenin plaatsen, of dat nu een droom is of een vakantie.”

Tekst: Dirk Verhoeven

Publicatiedatum: 23 juni 2007

James Yorkston heeft zojuist zijn vierde plaat, Roaring the Gospel uitgebracht en wederom is het een sfeervol album geworden dat als een geheel klinkt. Over de muziek van de Schot wordt echter regelmatig beweerd dat die wel doordacht is, maar te veel voortkabbelt.

“Daar ben ik het triest genoeg wel mee eens. Ik vind dat de songteksten de kern van mijn werk moeten vormen. De muziek is daarbij misschien af en toe te clean, te soft, waardoor het allemaal wat te veel kabbelt als een watertje. Misschien moet ik meer rotsen, meer schipbreuken in dat water hebben. Dan gaan er vast meer mensen naar mijn muziek luisteren.”

Bandjes maken
“Mijn albums klinken als een eenheid, omdat ik mezelf daar vroeger in geoefend heb. Ik was een ontzettende liefhebber van muziek. Zo iemand die voor Jan en alleman een cassettebandje met zijn favoriete artiesten maakte. Daarbij wilde ik altijd dat zo’n bandje niet fragmentarisch, maar als een geheel zou klinken. Ook bij het maken van mijn eigen platen kies ik daar bewust voor.”

Op vorig album The Year of the Leopard zet Yorkston met de hulp van producer Paul Webb (Talk Talk, Portishead) een nachtelijke, (slaap)dronken sfeer neer. “Dit nieuwe album wordt meer gedomineerd door de popliedjes halverwege de plaat. Ook al maak ik gebruik van traditionele folkinstrumenten, voor mij is mijn muziek niets anders dan pop. Maar ook op dit album is sfeer weer belangrijk en bepalend. Muziek moet de luisteraar qua sfeer ergens middenin plaatsen, of dat nu een droom is of een vakantie.”

Gesprekken en herinneringen
De muzikant haalt zijn inspiratie voor het songschrijven uit zijn directe omgeving. Zo gaat de opener ‘A Man with My Skills’ over een vriend die te veel drinkt en Yorkston meesleurt in deze alcoholische uitzichtloosheid. “Ik was twee dagen geleden bij die vriend. Ik wist niet of het nu zo handig was om hem dat te vertellen. Ik heb het losjes gebracht. Zo van: ‘O ja, jij bent trouwens ook in één van de nummers van dit album verwerkt… als alcoholist.’” (lacht)

“De beste kunst komt op natuurlijke wijze tot je. Ik probeer tijdens het schrijven de geest en de flow van de woorden die ik schrijf te vatten. Daarbij laat ik me inspireren door vroegere gesprekken en herinneringen. Ik stop ook graag een dosis zwarte humor in mijn teksten. Het moet niet te zwaar zijn, maar bovenal niet te gelukkig.”

Minder persoonlijk
Een goede vriend van Yorkston, die ook maar wat graag zwarte humor gebruikt, is Malcolm Middleton. “Malcolm was laatst bij een concert van me en vroeg achteraf waarom ik het nummer ‘Hermitage’ niet had gespeeld. Ik zei dat ik dat niet kon, dat dat nummer zo persoonlijk is dat ik zou breken. Die nummers van mijn tweede plaat, Just Beyond the River, gaan te veel over mezelf, ik ben daarin doorgeslagen.”

“Mijn laatste platen zijn dan ook abstracter. Wat ik merk, is dat naarmate de teksten abstracter zijn, de luisteraar er meer mee kan. Te persoonlijke teksten zijn alleen prettig voor mezelf, thuis, maar met meer abstractie zijn liedjes ook opener voor interpretatie.”

In zijn teksten omzeilt James Yorkston voorlopig dus liever de grote rotsen. Het is uitkijken naar de eerste schipbreuk in zijn muziek.

http://www.kindamuzik.net/interview/james-yorkston-and-the-athletes/james-yorkston-zo-persoonlijk-dat-het-pijn-doet/15649/
Meer James Yorkston op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/james-yorkston-and-the-athletes