• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

---

---

---

Clem Snide

De Avond van de Zweetdruppels.
24 juni 2005, Ekko, Utrecht (NL)

Tekst: Ernst-Jan Hamel

Beeld: Jelmer de Haas

Publicatiedatum: 28 juni 2005

De opening van de derde editie van De Avond van het Kippenvel is voor Eric Bachmann, die jarenlang met zijn band Archers Of Loaf langs de podia van Amerikaanse universiteitssteden reisde. In 2000 had hij daar genoeg van en begon hij zijn solo- project Crooked Fingers. Vanavond staat Bachmann in Ekko. Hij begeleidt zichzelf op akoestische gitaar en brengt nummers van zijn vier albums. Op zijn laatste twee albums pakt Bachmann muzikaal flink uit, maar vanavond is hij weer terug naar de eenvoud en ingetogen kracht van zijn eerste solo- cd. ‘Andalucia’ van zijn nieuwste cd Dignity and Shame krijgt hierdoor nog meer zeggingskracht. Bachmann vertelt nog dat hij later dit jaar terugkomt voor optredens en dan zal hij ook een band meenemen. Daar houden we je aan, Eric.

Richard Buckner is als performer even wispelturig als bijvoorbeeld Mark Eitzel. Vanavond heeft Buckner er wel zin in. Jammer dat zijn optreden en beetje ten onder gaat in het geroezemoes van de mensen die speciaal voor Clem Snide zijn gekomen.
Buckner speelt een korte set met een aantal nummers van zijn laatste cd Dents and Shells. Daarbij maakt hij uitgebreid gebruik van ‘loops’ en effecten. De temperatuur is in Ekko inmiddels opgelopen tot tropische hoogten. Er valt zelfs iemand flauw, die vervolgens de zaal uitgedragen moet worden. Buckner moet later bekennen dat dit de eerste keer is dat iemand bij een optreden van hem flauwvalt. Richard eindigt met een gepassioneerde uitvoering van ‘A Goodbye Rye’. Wat mij betreft had hij nog lang mogen doorgaan. Maar Clem Snide staat te trappelen om op te gaan.

De mannen van Clem Snide treden ondanks de broeierige hitte op in witte pakken. Zanger Eef Barzelay houdt zelfs zijn baseballpet op. Al vijf albums lang is Clem Snide een van de betere bewaarde geheimen uit de alternatieve countryrock. Eigenlijk is het ook wel een gek stel. Ze combineren een zuidelijke countrysound (zanger Barzelay heeft ook een onmiskenbare nasale twang in zijn stem) met een intellectuele ‘indie sensibility’. Voor fans van zowel een band als Son Volt als The Shins dus. De tot de verbeelding sprekende teksten blijven live overeind omdat Barzelay een heldere (en ja, ook wel nasale) zangstem heeft. Clem Snide weet de perfectie van het plaatwerk na te bootsen. Bij het ontroerende ‘Mike Kalinsky’ (over hoe een sullige astmapatiënt uitgroeit tot een punkzanger) luistert het publiek ademloos. De afwisseling tussen countryrock, pure pop, akoestische miniatuurtjes en harde noise maakt het allemaal ook nog afwisselend. En alle respect voor multi-instrumentalist Jason Glasser. Als een Jimi Hendrix op de banjo gebruikt hij een strijkstok, een bak vol effecten en uiteindelijk zijn eigen tanden voor de meest weirde geluidseffecten. De hitte maakt het allemaal wel zwaar voor het publiek. De Avond van het Kippenvel is voor eenmaal De Avond van de Zweetdruppels.

Met dank aan Han Orsel voor het verslag van Eric Bachmann en Richard Buckner.

http://www.kindamuzik.net/live/clem-snide/clem-snide/9937/
Meer Clem Snide op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/clem-snide