• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

---

---

---

Riotfest

Een weekend vol met fantastische metal/hardcore bands in een sfeerloze, lege zaal.
06 december 2003, Hof ter Loo, Antwerpen (B)

Tekst: Maurice van der Heijden

Beeld: Anke van Boxtel

Publicatiedatum: 14 december 2003

Afgelopen weekend beleefde het Riotfest in Hof ter Loo in Antwerpen zijn première met een keur aan bands in het metal/hardcore genre die over het algemeen origineel voor de dag willen komen. Opvallend was het lage bezoekersaantal in vergelijking met de grootte van de zaal.

Omstreeks één uur loop ik de vrijwel lege zaal binnen en zie daar de band Minus45Degrees aan het werk. De band laat een mix horen van metalcore en wat flarden nu-metal aangevuld met een combinatie van gekrijs en een melodieuze stem. Niet verkeerd, maar ook niet echt opzienbarend.

Daarna is het de beurt aan de eerste verrassing van het festival: Benea Reach (ex-Selfmindead). Zij maken een zware vorm van metal(core) in de trant van Zao, Meshuggah en Cult of Luna. Het gebruik van samples maakt de muziek nog interessanter en maakt erg nieuwsgierig naar het debuut.

Next is ons eigen Face Tomorrow, dat een degelijke set speelt. Ik heb ze sowieso nog nooit op een slechte set kunnen betrappen en dus nu ook niet. Een pluspunt is het inpassen van nieuwe nummers, waardoor ik erg benieuwd begin te worden naar de nieuwe cd, die ergens volgend jaar uitkomt.

Doordat ik op zoek was naar een pinautomaat heb ik alleen maar het laatste nummer van het Engelse Beecher kunnen zien. Jammer, want de noisecore in de lijn van oude Isis kwam sterk over in dit ene nummer.

Intussen wordt het iets drukker in de te grote zaal en maken de trashers van Liar hun opwachting. Opvallend is het grote aantal oude nummers (jeugdsentimenten herleven bij u recensent!), maar ook valt op dat zanger Hans niet best bij stem is. Het gitaarwerk mist ook finesse. Het is niet slecht, maar echt super toch ook niet.

Dan de eerste band waar ik echt naar uitkeek, Extol. De progressieve death/trash metal komt ook live goed uit de verf. De goede drummer en de gitaristen laten zien waarom Extol zo’n bijzondere band is. Dit komt het beste tot uiting in de extolische gitaarriffs in het nummer Undeceived . Men doet met een band met twee gitaristen nu eens niet hetzelfde kunstje. Ook de cleane zang van gitarist Ole voegt de nodige dynamiek toe aan het geheel. Sterk optreden van een originele band waar we ongetwijfeld nog veel meer van gaan horen.

Hard en snel is het devies van de eerste spelende Amerikaanse band Martyr A.D. De nummers zijn erg snel en die snelheid wordt afgewisseld met beatdownstukken en hoge gitaarpiepjes. In het begin erg gaaf, maar daarna wordt deze formule jammer genoeg steeds vermoeiender.

Zware metalcore door zwaarlijvigen…dat moet 100 Demons zijn. Men begint rommelig, maar de band begint geudrende het concert steeds meer op toeren te komen. Bij het laatste liedje zingt de zanger van Death Threat nog een stukje mee en hij weet de zaal nog wat extra op te zwepen.

Dan is het wachten op de metalcore van Walls of Jericho. Voor een redelijk gevulde zaal weten zij de grootste publiekreactie te krijgen. Een klein meisje op zang springt rond over op het podium en dit slaat over op het publiek. Muzikaal is het niet super maar de band weet wel iets los te krijgen bij het publiek en dat maakt het optreden erg vermakelijk. Ter afwisseling dan het oldschool geweld van Death Threat. Ook zij krijgen het publiek op hun handen maar ik snap niet waarom de monotone oldschool hardcore met wat metalinvloeden zo aanslaat, het doet me namelijk weinig.

En dan eindelijk - na drie geannuleerde tours - mijn alltime favoriete band Zao op een Europees podium. Alle fans staan dicht tegen het podium gedrukt (inclusief ik!) en gespannen te wachten wat er komen gaat. De band, die zichtbaar ook gespannen is, opent met het onheilspellende intro van ‘Liberatis te ex Inferis’, wat het nodige in me losmaakt. Wat volgt is het geweldige ‘Savannah’ en opvallend veel nummers van oudjes ‘Where Blood and Fire Bring Rest’ en ‘Selftitled’. De band gaat helemaal op in de nummers, speelt intens en vooral gitarist Russ is hier het beste voorbeeld van. Damn, wat springt die gast hoog en, geloof het of niet, de jongen landt daarbij af en toe in kleermakerszit op het podium. Ongelofelijk!

Maar is dit nu het optreden waar ik in mijn stoutste dromen op gehoopt heb? Nee, debet hieraan is het wat mindere geluid en de kale sfeer in de te grote zaal. Jammer. Of waren mijn verwachtingen gewoonweg te hoog? Deels wel natuurlijk, want het was gewoon een naar omstandigheden erg vet optreden.

Fris en uitgeslapen sta ik zondag om 11.45 weer bij het Hof ter Loo om The Ocean gade te slaan. Dat duurt echter nog eventjes want een sneeuwstorm in New York heeft roet in het eten gegooid. De geboekte bands Nora, Most Precious Blood en Blood Has Been Shed kunnen daardoor niet met het vliegtuig in Antwerpen geraken. En of dat nog niet genoeg is zegt het Zwitserse Nostromo ook nog eens af. De gedupeerde organisatie besluit daarom, om The Ocean om 1 uur te laten beginnen, Zao nog een keer te laten spelen en de emoband Four Square op het nippertje nog te boeken.

Om 1 uur gaan de lichten uit en begint The Ocean. Wat een verrassing zeg; de op Neurosis en Isis lijkende muziek gaat er bij mij in als koek. Met veel repeterende stukken en veelvuldig percussie laat The Ocean het achterste van zijn tong zien. De muziek is vrijwel zangloos maar dit is geen enkel moment een gemis want er gebeurt genoeg in de muziek. En dan heb ik het nog niet eens over de slijpmachine die de percussionist gebruikt in een nummer.

Een beetje als mosterd na de maaltijd staat dan Chimaera te spelen. H8000 metal(core) is het devies. Met veel muzikaal geweld en een scherpe stem worden de nummers de zaal ingeramd. Oké wat ze doen, maar warm wordt ik er niet van.

Tweede verrassing van de dag is de intense en gepassioneerde noisecore van Eden Maine. Men gaat helemaal op in de eigen songs en met wat melodieuze stukken blijft men boeien tot het eind.

Tussen al het chaotische geweld is Born from Pain een goede afwisseling. Men doet waar men al jaren goed in is en dat is een set lang kwalitatieve goede metalcore de zaal in slingeren.

Dan is het tijd voor de grote onbekende op het affiche, The End of the Universe. En warempel de metalcore/noisecore valt zeker niet tegen. Intens gespeeld en gezongen (melodieuze en schreeuwerige stem) laten mij al halsreikend uitzien naar de debuutcd. Vanwege een interview met Zao hoor ik alleen eventjes de eerste tonen van de punkpop/emo van invaller Four Square. Mijn inziens een goede zet tussen al het muzikale geweld.

Tweede ‘invaller’ van de dag is Zao. Opvallend is dat de leden minder zenuwachtig zijn als gisteren (de alcohol vandaag misschien!?!). Het geluid is ook beter, alleen is de sfeer minder als gisteren. Desalniettemin een leuke bonus om ze nog een keer aan het werk te zien.

Daarna de snelle oldschool hardcore van Give Up the Ghost. Zonder tweede gitarist razen ze door voornamelijk oude nummers (op Love American na dan). Het is allemaal erg energiek en intens maar ik blijf achter met een ietwat leeg gevoel, omdat men bijna niks speelt van de geweldige nieuwe plaat. Wellicht is het ontbreken van de tweede gitarist een reden.

Met Cult of Luna zijn we bijna de finale genaderd van dit fest. Met de apocalyptische noisecore pakt Cult of Luna heel de zaal in. Wat een duistere sfeer weten deze Zweden op te trekken, zeg. Met songs van het geniale The Beyond album wordt je helemaal opgeslokt in de duistere wereld van Cult of Luna. Geniaal optreden en zekers te weten het beste van dit weekend.

Afsluiter van het fest is het mathcore bombardement The Dillinger Escape Plan. Oude composities worden afgewisseld met nieuwe en het vijftal laat zien dat ze toch geweldig blijven live. Af en toe verschijnt er een glimlach op mijn gezicht en je vraagt je tegelijkertijd af waar ze die te gekke gitaarstukjes toch weer vandaan toveren. In combinatie met de maniakale podiumpresentatie is dit een waardige afsluiter van festival.

Terugblikkend valt de durf van de organisatie om een keur aan geweldige bands te boeken zeker te prijzen. Alleen is met deze opzet van het fest niet te hoog gegrepen? Is het publiek gewoonweg niet te klein voor dit soort muziek om een zaal als Hof ter Loo te vullen? Ik ben bang van wel. “Het lijkt wel of dat deze muziek net tussen het wal en ’t schip valt” aldus een bezoeker, doelend op de nog veelal aanwezige terughoudendheid in metal- en hardcorekringen op deze muzikale kruisbestuivingen. En jammer genoeg geeft hij hier het pijnlijke antwoord op het probleem van dit festival.

http://www.kindamuzik.net/live/riotfest/riotfest/4807/
Meer Riotfest op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/riotfest