http://www.kindamuzik.net

ernaast

NEIL YOUNG

Neil Youngs nieuwe plaat heet 'Americana', maar wat is ook alweer americana?

VET LEUK!

JA HOOR! 1000+ vrienden. WE LIKE!

TWITTER BLOG

Misschien zat je te wachten op het nieuwe Neil Youngalbum, 'Americana' . Dit is de 1e single: Nog steeds interesse?
gisteren

Albumrecensie: André van den Boogaart - Met Modder in Mijn Bloed [Twang!]
gisteren

MEEST POPULAIR

1.	El-P
2.	Moderne droompop
3.	Slayer
4.	Fresku
5.	Beach House
6.	Automatic Sam
7.	mr. a balladeer & Solo
8.	Paradise Lost
9.	Nick Waterhouse
10.	Roadburn

(meer info)

Welle:Erdball

Vergane glorie en knulligheid.
16 november 2007, Effenaar, Eindhoven

Tekst: Sven Schlijper

Publicatiedatum: 28 november 2007

Vive la Fête, Justice, Daft Punk en menig minimalproducer; ze grabbelen maar wat graag in de oude doos vol analoge synthesizerklanken en filterbanken. Ook het Duitse kwartet Welle:Erdball is kind aan huis bij de firma's Korg en Moog. Daarnaast heeft de groep een innige relatie met de Commodore 64.

Welle:Erdballs Kraftwerk-meets-Neue-Deutsche-Wellestijl (D.A.F. en Ideal zijn nooit ver weg) legt de vier recent geen windeieren. Na jarenlang sappelen breekt de groep in 2005 door in Nederland. Op het Utrechtse Summer Darknessfestival gaat een afgeladen Tivoli genadeloos voor de bijl.

Ook buiten de gothic scene legt menigeen zijn oor te luisteren bij "the German radiostation Welle:Erdball", zo blijkt dit jaar op Lowlands. Aan het slot van het festival verkiezen honderden, opeengepakt in de X-Rayloods, gründliche Commodore 64-electro boven headliner Tool of reünierockers Dinosaur Jr.

Het ijzer smedend nu het heet is, keert Welle:Erdball terug voor een eenmalige clubshow. Aan de ene kant van het Eindhovense station ontmoeten cutting edge technologie en dito muziek elkaar op het hippe STRP-festival. Dezelfde avond heersen aan de andere kant van het spoor liefde voor vergane glorie en knulligheid.

Als de Chriet Titulaer van de electropop brengt Welle:Erdball een dik uur lang een ode aan oude technologie en producten (Super-8 film, Walkman, Volkswagen Kever); aan inmiddels vergane glorie die ooit een belofte inhield op een wondere wereld. Een lofzang waarin de vier muzikaal geen steek laten vallen; weinig verrassend omdat op de leadvocalen na vrijwel alle geluid van tape komt.

Tegenover de perfectie qua klank staat een rammelende show, zonder Schwung. Heeft Welle:Erdball het publiek goed bij de kladden met beukende tracks als 'Alpha Tier' of 'Schweben, Fliegen, Fallen', wordt van de weeromstuit gas terug genomen met zieltogende midtempo nummers. Tot overmaat van ramp missen zelfs hits als 'Starfighter F-104G' of 'VW Käfer' live net dat ene beetje extra pit. Rode draad, spanningsopbouw of climax schitteren door afwezigheid.

Ook Welle:Erdballs geroemde en gekende klasse als spectaculaire liveact komt matig uit de verf. Met minimale middelen bereikt de groep aan het begin van de show maximaal resultaat. Gaandeweg is tussen de nummers echter steeds meer overleg nodig over gadgets, verkleedpartijen en ander visueel gedoe. Hierdoor vallen lange pauzes en hapert en hakkelt de toch al weinig gelukkige set nog meer. De band wil teveel en doet zichzelf de das om in amateurisme en knulligheid.

Uitzendingen - zoals de band zijn concerten en releases noemt - zoals deze zijn niet voor herhaling vatbaar. Wellicht waren het slechts wat atmosferische storingen en staat Welle:Erdball bij wederkeer volgend jaar weer garant voor gesmeerd electropopvermaak.

Fotografie: Kevin Gross