• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

---

---

---

Hammers of Misfortune | 17th Street

Een goed album dat veel beter had kunnen zijn.
CD, Metal Blade

Tekst: Bas Ickenroth

Publicatiedatum: 24 november 2011

Mocht je de webzines een beetje volgen, dan zal het je niet zijn ontgaan dat 17th Street, het nieuwe album van Hammers of Misfortune, veel zeer positieve recensies krijgt. De band rondom meestergitarist John Cobbett (Ludicra, Slough Feg) wordt geprezen om de originaliteit, de eigenwijsheid, het totale gebrek aan meedoen met heersende trends, en bovenal natuurlijk om de mooie liedjes. En dan staan ze ook nog op de 2012-editie van Roadburn!

Goed nieuws allemaal, niets meer aan doen; pak hem maar in, dan neem ik hem direct mee. Zou je denken tenminste. Maar nee, aan 17th Street zitten een paar hardnekkige haken en ogen. Maar eerst de goede dingen:

Om te beginnen de originaliteit: Hammers of Misfortune maken eigenwijze heavy metal met eigenwijze songstructuren en dito melodielijnen. Verder is Cobbett is een wereldgitarist met een grandioos gevoel voor melodie; zijn solo's zijn subliem! En dan is er nog een waanzinnig mooi nummer als 'The Grain', een soort midden-jarentachtig Rush ('Red Sector A', anyone?) maar dan gespeeld door Iron Maiden of Vicious Rumors. Veel beter hoor je ze niet dit jaar.

Goede pluspunten, stuk voor stuk. En toch, ondanks al die positieve woorden kan er ook veel negatiefs gezegd worden over de plaat:

Ten eerste: de overdaad aan pathos. Deze is soms al lastig te verdragen, maar in 'Summer Tears' slaan Hammers of Misfortune totaal door en denken ze dat ze Queen zijn. En dat was een kutband. Bovendien, je hoort wel degelijk het muzikale talent in de band, maar desondanks is het een nogal onstrak ingespeelde plaat. Alsof ze niet lang genoeg hebben geoefend. Of zijn de luisteraars wat strakheid betreft te veel gewend geraakt aan systemen als Protools? Wellicht, maar ondanks dat valt de drummer in negatieve zin op: niet ritmisch, wisselend in volume en hardheid, totaal niet groovend. De hortende en stotende houthakker blijft ver achter bij de rest. Om je dood aan te ergeren.

Conclusie? Hammers of Misfortune hebben een goed album gemaakt, dat echter veel beter had kunnen zijn. Een langere opnametijd? Of een andere opnametechniek (hoewel de overduidelijk analoge, transparante productie zeker zijn charme heeft)? Op zijn minst een andere drummer had al veel uitgemaakt. Wat overblijft is een katerig gevoel. Jammer hoor.

http://www.kindamuzik.net/recensie/hammers-of-misfortune/17th-street/22299/
Meer Hammers of Misfortune op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/hammers-of-misfortune