• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

---

---

---

The Elected | Me First

Als Elliot Smith nog leefde zou hij aan de twang zijn.
CD, Sub Pop/Konkurrent

Tekst: Ronald Besemer

Publicatiedatum: 29 april 2004

Elliot Smith is terug en ditmaal zwaar aan de twang. Zou je denken. Want dat is het gevoel dat je bekruipt bij beluistering van Me First, het debuut van The Elected. Maar oké, Elliot is dood - al is het laatste woord over de toedracht nog niet gezegd - en dit zijn LA stadgenoten en indie-darlings The Elected. Zelf gaan ze de vergelijking trouwens bepaald niet uit de weg. Er werd in de huisstudio van Smith opgenomen en bovendien schreef men bij de bedankjes in het hoesje een mooi regeltje ter nagedachtenis van Smith.

Opener '7 September 2003' zet de toon: de stem van Blake Sennett en zijn slimme teksten en melodieën zijn des Smiths, de muzikale inkleuring is echter veel losser en komt meer in de buurt van de buitengewoon fijne band Moviola, die binnenkort met nieuw plaatwerk zal verrassen. Van die lekker slome muziek die zo onnadrukkelijk is dat ze jarenlang kakelfris blijft. Rumours of the Faithful van Moviola is zo'n plaat die je maar blijft draaien. Die kwaliteit heeft Me First ook. En zo twangy is-'ie nou ook weer niet.

Goeie ideeën en fijnzinnige melodieën, daar draait het om bij The Elected. Om die vorm te geven kan de banjo getokkeld worden maar kan net zo goed gekloot worden met drummachientjes en andere moderne dingen - al is het niet bijster aangenaam te moeten horen hoe iemand met zijn klauwen in de mixmachine vastzit ('Go On'). Ongetwijfeld een tongue-in-cheek code voor de indie-aanhang. Die begrijpt dat dit weliswaar rootsy klinkt, maar toch oké is.

Bijzonder is het oog voor schijnbaar onbeduidende details in de lyriek van Blake Sennett, zoals zijn beschrijving van de manier waarop je lief haar kin en blik naar beneden richt als ze tegen je praat. Dan heeft ze wat uit te leggen. Dergelijke details brengen iemand als Conor Oberst (Bright Eyes) in gedachten. Het kan niet geheel toevallig zijn dat producer Mike Mogis, die ook Bright Eyes doet, zich met deze plaat heeft bemoeid.

Toegegeven, er staan nummers op Me First die wat erg relaxed worden, zoals 'Don't Blow It', maar misschien blijken dit straks de meesterzetten die het topzware uit zo'n plaat halen en er uiteindelijk iets onnadrukkelijk moois van maken. Iets waarnaar je blijft teruggrijpen.

http://www.kindamuzik.net/recensie/the-elected/me-first/5832/
Meer The Elected op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/the-elected