• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

Roadrage drieluik: 3 Inches Of Blood, Still Remains en Trivium.

Donderdag 9 juni zal het Roadrage-circus landen in de Melkweg in Amsterdam. Drie bands zullen daar acte de présence geven: 3 Inches Of Blood, Still Remains en Trivium. KindaMuzik sprak kort met de drie bands.

Tekst: Bart Nijssen en Philippus Zandstra

Publicatiedatum: 23 mei 2005

Schrijf je in voor de KindaMuzik Nieuwsbrief want woensdag 25 mei geven we enkele prijzenpakketen van Roadrage weg, met onder andere CD’s en T-Shirts!

3 INCHES OF BLOOD: METAL OMWILLE VAN METAL
Dat frontman Jamie Hooper van 3 Inches Of Blood het fantastisch vindt om in Europa te touren, steekt hij niet bepaald onder stoelen of banken. De belangrijkste reden hiervoor is echter niet dat hij zo ontzettend graag op de planken staat, hoewel dat ook wel een factor is die meespeelt. Nee, het belangrijkste zit ‘m in het gratis bier. “De grote bierbrouwerijen hier in Canada produceren namelijk niets anders dan simpelweg gekleurd water. Het zal fijn zijn om weer een goede stout te kunnen drinken.” Tijdens de Europese editie van de Roadrage-tour zal het bier in het 3 Inches Of Blood-kamp dan ook rijkelijk vloeien.

De band, die een opmerkelijke mix maakt tussen ‘plain old school heavy metal’ enerzijds en modernere metalcore anderzijds, raakte in het vizier bij Roadrunner Records na tours met onder ander Himsa, The Black Dahlia Murder en, last but not least, The Darkness. “Ik twijfel of de tour met die laatste band er echt aan bijgedragen heeft, dat we serieus genomen werden”, vertelt Hooper, die de agressieve grunts voor zijn rekening neemt. Zijn collega Cam Pipes verzorgt de hoge uithalen en klinkt alsof hij Rob Halford zelf is. “Ik denk dat het omgekeerde het geval is. Toen we met hen toerden vroegen veel mensen zich namelijk af of The Darkness geen band was die voor de grap bezig was. Maar het heeft ons wel geholpen om ons aan een groter publiek te presenteren en het was daarnaast erg leuk om te doen. We zijn er dus absoluut op vooruit gegaan.”

Nadat de deal beklonken was, begon het zestal met het schijven van Advance and Vanquish, dat eind vorig jaar verscheen. Inspiratie putte de band voor een groot deel uit de metal van de jaren tachtig en Manowar is dan ook een naam die direct in je opkomt bij het horen van ‘Deadly Sinners’, één van de strijdliederen van het album, met teksten als “Enemies of metal, your dead is our reward!”. “Metal mist heden ten dage gewoon wat, zoals het vertellen van verhalen over heldhaftige ridders en epische veldslagen. De meeste bands doen dat niet meer, en dat vinden we jammer. We proberen dat terug te brengen”, aldus Hooper. De heavy metal warrior in hem komt duidelijk naar boven terwijl hij dit zegt.

Kortom; 3 Inches of Blood is klaar voor de veldslag. Laat die Roadrage-tour maar komen!
tekst: Bart Nijssen

» Bezoek 3 Inches Of Bloods website

STILL REMAINS: WIE BRUTAAL IS…
Tourervaring heeft Still Remains uit Grand Rapids (dat ligt op ongeveer drie uur rijden ten westen van Detroit Rockcity) nog niet zo gek veel, dus het zal wel even wennen zijn nu voor een langere periode een grote tourbus hun nieuwe thuis wordt. Toch zal de Europese editie van de Roadrage-tour de heren ongetwijfeld goed bevallen. De band leunt met haar Killswitch Engage-passages en Soilwork-melodielijnen namelijk nogal op de Europese scene. “We hebben veel invloeden van met name Zweedse bands en dat is toch anders dan de Amerikaanse metalcore”, aldus frontman T.J. Miller. “Iedereen blijft maar zeggen dat het de ‘New Wave of American Heavy Metal’ is, maar ik denk dat de eighties synthrock-invloeden onze band bijzonder maken; veel dingen die onze toetsenist Zach Roth op keyboards doet.”

Inderdaad; een toetsenist in een metalcoreband. Je ziet het de laatste tijd steeds vaker. In tegenstelling tot veel andere metalbands, klinken de toetsenpartijen van Roth meestal echter niet donker en dreigend, maar over het algemeen juist hoopvol en futuristisch, zoals te horen is op het onlangs verschenen debuut voor Roadrunner Of Love and Lunacy. Niemand minder dan topproducer Gggarth Richardson verzorgde de productie hiervan.

Een van de beste tracks is ‘The Worst Is Yet to Come’, dat gezegend is met een supermelodieus refrein, en hiervoor werd recent dan ook een videoclip opgenomen. Miller: “Dat melodieuze komt met name door de keyboards. Het is tevens één van de meer metal gerichtere songs, vanwege de snelle en heavy drums en gitaarriffs.” Ook de rest van het plaatje mag er absoluut wezen en daarmee opent de band dan eindelijk deuren die eerder gesloten bleven.

De heren genieten dan ook met volle teugen van alle aandacht die ze momenteel krijgen. Het balletje begint steeds harder te rollen; een balletje, dat opgegooid werd door hun eigen manager Mark. Miller: “Hij kende Mike Gitter, onze huidige A&R-manager bij Roadrunner, en stuurde hem onze e.p. toe. Hij zei tegen hem dat dit de volgende band was die hij zou tekenen. Na enige twijfel hing een dag later Mike al aan de telefoon; ‘ik wil deze band!’. Hij is naar een paar shows komen kijken en na wat onderhandelingen was het rond.”

Waaruit maar weer blijkt dat wie brutaal is, de hele wereld heeft. En als de carrière van Still Remains zich zo doorzet, dan hébben ze straks de hele wereld.
tekst: Bart Nijssen

» Bezoek Still Remains’ website

TRIVIUM: DRUK ZIJN IS OOK MAAR RELATIEF
Piepjong zijn ze, 19, hooguit 23. De hoogtijdagen van de thrash moesten ze in de jaren tachtig dus even overslaan. Maar als die revival dan eindelijk komt, kun je er maar beter onderdeel van zijn. De Benjamin van de ‘New Wave Of American Heavy Metal’ is klaar om het evangelie van Trivium tijdens de Roadrage-tour te verspreiden. Onder toezicht van pa, dat wel.

Het is een aangenaam zooitje, daar aan de andere kant van de lijn. Een luide boer is het eerste contact met Nottingham waar Trivium deze avond zal spelen. Of ie van bassist Paolo komt is moeilijk te bepalen, maar dat de vier Amerikanen een goede tijd hebben, absoluut. “Deze hele tour is amazing. Vooral Manchester was ongelofelijk; wat een crowdsurfers! Op een gegeven moment hadden we vijf, zes kids op het podium staan, omdat er geen hek voor het podium was. Nou, dan is het dus té druk op het podium. Echt het mooiste optreden tot nu toe.”
Maar Trivium is zuinig met zijn fans. “Het ging in Manchester nét goed, maar we willen vanaf nu wel een barrière hebben. Daar vooraan kunnen echt gevaarlijke dingen gebeuren. Verder hebben we niet veel raars op deze tour meegemaakt. Nou, ja, we raken vaak verdwaald backstage. Of het gebeurt dat we de backstageruimte zelf niet eens kunnen vinden. Da’s best wel Spinal Tap, haha.”

Dat het daar dan ook maar bij mag blijven. Want een band op z’n retour is Trivium nog lang niet. Tot een klein jaar geleden had bijna nog niemand van het kwartet gehoord. Debuut From Ember to Inferno was door de welbekende Zweedse bruutheid een verdienstelijk doch anoniem debuut. Maar ineens is er met opvolger Ascendancy een buzz rondom de band. Hoe dat zo komt weten ze zelf ook niet echt. “Twee maanden vóórdat Ascendancy werd uitgebracht zoemde onze naam al rond. Hoe? Geen idee. Ik denk dat metalheads tegenwoordig echt weer voor deze stijl gaan. Gewone, lekkere thrash. Je ziet dat wel aan het succes van Killswitch Engage, Bleeding Through en Lamb Of God.”

En hardop droomt Gregoletto om zelf ook in dat rijtje te komen. Hij durft zelfs Metallica in de mond te nemen. Aan het werktempo zal het hem niet liggen. Trivium is namelijk zo gretig als Dr. Phil bij James Hetfield. “De Roadrage-tour zal tot midden juni duren, dan hebben we drieëneenhalve week vrij om vervolgens met Ozzfest mee te gaan. Die vrije periode gebruiken we echter voor de helft om te repeteren. Druk? Ik kan nauwelijks bevatten wat er nu met ons gebeurt. En da’s prima zo.” De bassist vergeet nog om het Download-festival in Engeland te noemen, direct na de Roadrage-tour. En de Metal Hammer Awards. Afijn, laten we het maar houden op een lichte overkill.

Wat opvalt is dat voor de sound van Trivium na At The Gates geen invloedrijke platen meer zijn gemaakt. Zo is het nu-metalgehalte op Ascendancy een afgeronde nul. “We willen het tegenovergestelde zijn van wat er de laatste paar jaar binnen de metal gangbaar is geweest. Er zijn genoeg leuke bands binnen die scene, dat ontken ik niet, maar technisch gezien kan het me niet boeien. En dat willen wij juist laten zien. Toen ik zes jaar geleden begon met basgitaar spelen kreeg ik van m’n leraar Iron Maiden en Metallica mee. In die stijl ben ik ook gebleven, het is veel uitdagender.”
Oude bands dus. Vreemd genoeg bestaat Trivium zelf uit een stel jonkies. Die weer oudjes inspireren. “Laatst stapte er een gast op me af die vertelde hoe wij hem hadden aangezet om een instrument te bespelen. Die vent was 29, ik 19. Dat is raar, dude. Maar Matt (zang/gitaar) is al sinds z’n dertiende bezig met de band. Eigenlijk gaat Trivium dus ook al weer een tijdje mee. Z’n pa is zelfs onze manager geweest. Nu deelt ie dat met een andere vent die ook met ons mee is op tournee.”
Oh, ouders. Zo jong en dan al weggerukt uit het veilige gezinsleven. Stiekem vraag je je af of Paolo z’n voormalige sponsors niet mist. “Ik zou mijn ouders het liefst iedere dag willen zien. Iedereen in mijn familie vindt het ook fantastisch wat we doen. Maar ze meenemen op tour…” Lange aarzeling. “Eh… dat zou wel vreemd zijn, niet?”
tekst: Philippus Zandstra

» Bezoek Triviums website

» Bezoek de Roadrage website voor meer informatie

http://www.kindamuzik.net/interview/diverse-artiesten/roadrage-drieluik-3-inches-of-blood-still-remains-en-trivium/9610/
Meer Diverse Artiesten op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/diverse-artiesten