• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

Young Heart Attack geeft de rock terug aan de dertigers

Moet je het nu serieus nemen of niet? Dat is de vraag die je je onmiddellijk stelt wanneer de gierende gitaren, een krijsende zanger en een dame met flinke stembanden van de cd Mouthful of Love af lijken te vlammen. KindaMuzik sprak met Chris Smith en Jennifer Stevens over feest, rock-'n-roll en Austin, Texas.

Tekst: Wilko van Iperen

Publicatiedatum: 06 mei 2004

Zijn jullie nou echt met z'n zevenen?
Chris: "Er zijn nu vijf mensen maar het waren er zeven. Sommigen staan nog wel op de plaat. Toen het serieus werd - we kregen een platencontract en wisten dat we veel onderweg zouden zijn - kozen twee jongere leden er toch voor om thuis te blijven."

Wanneer is het dan serieuzer geworden?
Chris: "Eigenlijk zijn we zo'n twee jaar geleden begonnen maar het album is in de eerste helft van vorig jaar opgenomen. Vorig jaar dus echt."

Begon het dan allemaal met de MC5-cover 'Over and Over'?
Chris: "Dat is een van de eerste liedjes die we tijdens de opnamesessies hebben gespeeld."
Jennifer: "Maar het was wel een van onze eerste demo's."

Bij het horen van Moutful of Love moet ik denken aan de periodes waarbij de ouders op vakantie zijn, de kinderen nog thuis en die geven dan een hels feest waar iedereen met een bierblik in de hand aan het dansen is…
Chris: "Je moet met ons gaan rondhangen! Dat is precies wat we willen. Dat is misschien niet het belangrijkste doel maar die vibe moesten we inderdaad vastleggen!"

Gaat het er bij optredens ook zo wild aan toe? Het klinkt als een feestalbum.
Chris: "Dat is zo. Tot nu toe hebben we in Europa veel opgetreden als voorprogramma (Motörhead, The Darkness - WvI) maar in Austin en Houston gaat het er zo wel aan toe. Mensen drinken zoveel als ze kunnen en komen om een leuke tijd te hebben. Het is altijd heet, zweterig met een positieve sfeer. Meet the right girl…or guy!"

Ik dacht Austin bekend stond om de 'serieuzere' indierock zoals American Analog Set en Knife In The Water.
Jennifer: "Er is wel een scene maar is zoveel meer. Je hebt er veel punkbands maar ook veel typische 'Austin'-bands." (zie onze sectie Twang! - WvI)
Chris: "De rockscene is eigenlijk wel klein. Er zijn, schat ik, maar zo'n vijf bands die samen die scene vormen. We proberen dan ook wel samen te spelen. Er zijn daar ook veel singer-songwriters, misschien nog wel meer dan in andere steden. We gaan eigenlijk met niemand echt om."

Is die rockscene een nieuwigheid, iets van de laatste jaren?
Chris: "Muziek kent ups & downs. Sommige bandjes zijn inderdaad erg jong, die hebben net Exile on Mainstreet ontdekt! Andere bands gaan al wat langer mee zoals Action Is. Die begonnen als een punkband maar naarmate ze ouder werden maakten ze steeds meer rock-'n-roll."

Ben je niet bang dat je neergezet wordt als onderdeel van de New Rock Revolution?
Chris: "Ik haat die term…"
Jennifer: "Maar we zijn er wel onderdeel van!"

Bij jullie hoor ik toch veel meer hardrockinvloeden terug? Bij de The White Stripes is dat meer garagerock en blues.
Chris: "Weet je, we hebben wel eens voor ze geopend. Het past natuurlijk wel bij elkaar maar je wilt natuurlijk niet in een hokje geplaatst worden."

Maar hoe komen jullie dan toch bij die oldschool hardrock? Zo oud zijn jullie toch niet?
Chris: "Je luistert naar de platen van je oudere broers en zussen. We zijn er mee opgegroeid. Je zus geeft je bijvoorbeeld een plaat van Kiss. Dat is de eerste muziek die je hoort. We groeiden eigenlijk allemaal op in de punkrock. Daar heeft het dan ook de energie van. Dat onderscheid ons ook van de rest. Het heeft wel dat gevoel van de rock-'n-roll uit jaren '70 maar met een meer energiek gevoel. We houden gewoon allemaal van goede rock-'n-roll. We doen wat rock-'n-roll altijd al was geweest: het volume omhoog en spelen!"

Hoe worden de liedjes geschreven? Ik kan met niet voorstellen dat zulke afgemeten rock in de oefenruimte gezamenlijk wordt verzonnen.
Chris: "We hebben primaire schrijvers in de band - waar ik er een van ben - maar het wordt pas een liedje van Young Heart Attack als 'Frenchie' er gitaar op speelt en Jennifer erop zingt. We presenteren onszelf als een club."

Zat het titelnummer, 'Mouthful of Love', nou ook in de film School of Rock?
Chris: "Ja. Het zit alleen in de film en dus niet op de soundtrack."
Jennifer: "We weten niet eens precies hoe het erin is gekomen!"
Chris: "Onze manager werd gewoon gebeld - de regisseur had onze muziek gewoon ergens gehoord. Ze wilden toen gewoon een stuk gebruiken van het liedje in een bepaalde scène. Dat vonden wij natuurlijk fantastisch. Gek genoeg zijn wij de enige twee die de film nog niet gezien hebben!"

Hoe is die samenzang gekomen op het album - dat is toch niet rock-'n-roll?
Chris: "Haha, dat is gewoon normaal gegroeid."
Jennifer: "Ik was eerst te verlegen en had nog nooit in een live-band gezongen."
Chris: "Tijdens onze eerste Amerikaanse tours werd ze gewoon steeds meer het focuspunt op het podium. Dan kon ook omdat we vroeger voor bijna lege zalen stonden! We konden de hele tijd oefenen."

Waarom zit er toch ook dat jaren '80-gevoel in? Dat hedonistische gevoel... het zijn nogal ik, ik en ik-teksten…
Chris: "We zijn op gegroeid in de jaren '80 dus dat zie je terug in onze teksten."

Reageren er dan juist ook dertigers op?
Jennifer: "Nee hoor. Het merendeel van het publiek is van onze leeftijd. Maar er zijn ook dertigers en veertigers die vertellen dat ze het goed vinden, zoals bij Motörhead. Bij The Darkness waren het trouwens wel meer jonge meisjes en jongens." (lacht)
Chris: "Misschien kunnen dertigers er juist van genieten omdat rock-'n-roll niet zo aanwezig was in de mainstream maatschappij. Ze wachtten er gewoon op dat rock weer terug kwam. Here it is."

foto's met dank aan Ami Barwell: www.musicphotographer.co.uk

Mouthful of Love is uitgekomen op XL/V2
Lees de recensie

http://www.kindamuzik.net/interview/young-heart-attack/young-heart-attack-geeft-de-rock-terug-aan-de-dertigers/5919/
Meer Young Heart Attack op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/young-heart-attack