• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

Pinkpop 2008

Hoe kan Jan Smeets dit met de 40ste editie nog overtreffen?
30 mei 2008, Megaland, Landgraaf

Tekst: Maurice Dielemans

Publicatiedatum: 02 juni 2008

Valt er eigenlijk nog wel van muziek te genieten als je je kont niet kan keren zonder met je neus in de okselharen van iemand anders te belanden? Hoe lang wil je wachten op Amy MacDonald als je even daarvoor al hebt staan wachten voor een polsbandje, douche, pendelbus, biertje of vette vis? Het zijn vragen waar je een antwoord op krijgt als je drie dagen op een stijf uitverkocht festival als Pinkpop rondloopt.

Met 94.000 bezoekers, warm weer en nauwelijks noemswaardige incidenten of afzeggingen gaat de 39ste aflevering van het Limburgse familiefeest van een leien dakje. Voor het eerst hoor je uit de tentjes opmerkelijk veel vreemde talen komen, waaruit blijkt dat men Pinkpop ook over de grens als een interessant festival ziet. Organisator Jan Smeets zal zich het hoofd moeten breken over de vraag hoe de 40ste editie dit commerciële succes kan evenaren of overtreffen.

Hoewel er op het campingprogramma plaatjesdraaiers en hiphop staan, komen van de hoofdpodia geluiden van kwaaie mannen en harde gitaren. De enige afwisseling zit in een arsenaal aan frisse singer-songwriters, die de festivalweide tot een grote vredelievende hippiecommune omtovert.

De radiovriendelijke klanken van het nuchtere Hollandse gezelschap Racoon blijkt in de felle zon wel meer verdraaglijk dan de muzikale diarree van slappe zak Gavin DeGraw. Als daarna ook blijkt dat Counting Crows kiezen voor lome en pathetische knuffelrock dank je God op je blote knieën voor de doorgewinterde oermannen van Cavalera Conspiracy en Queens of the Stone Age [foto links]. Leuk moment: Josh Homme van die laatstgenoemde band roept op tot anarchie als hij ziet dat de security niet wil dat mensen bij elkaar op de schouders klimmen. "Dit is een rockfestival, niet het huis van je ouders," zegt hij. En zo is het maar net!

De twee hoogtepunten van drie dagen Pinkpop zijn meteen al op de eerste dag te zien. Porcupine Tree is een saaie band om naar te kijken. Daarom hebben de Britten videoschermen opgehangen. Met hun progressieve rock uit de stoffige doos is de band duidelijk een buitenbeentje op dit festival. De groep gaat door met hetgeen waar een band als Marillion halverwege de jaren tachtig mee ophield. Porcupine Tree speelt echter zo geconcentreerd en zo goed als perfect dat zowel het jonge als oudere publiek zich na enkele minuten tot fan verklaart.

Ook hoofdact Metallica stelt allerminst teleur. Een paar jaar geleden speelde de band nog kort en bondig en zonder poespas op het Deense Roskilde. Nu lijken de hardrockers juist meer terug te willen naar de uitgesponnen en melodieuze nummers van hun hoogtijdagen. Vanzelfsprekend komt een aantal publieksfavorieten langs en zijn de gemene koppen van de hardwerkende heren een attractie op zich.

Er is gelukkig ook wat nieuwere en avontuurlijke muziek in Landgraaf. De karige garagerock van Blood Red Shoes en de aanstekelijke poprock van The Wombats vallen nog het meest op onder de nieuwkomers.

Even lijken ook de theatrale en Noorse schreeuwrockers van Animal Alpha indruk te maken, totdat de geschminkte dame op het podium haar mond opentrekt en tevergeefs contact zoekt met het publiek. Ook de oude punkers van Bad Religion [foto links] doen veel te lollig tussen de nummers door en halen daarmee de vaart uit het optreden. Dan kan je beter niet veel praten, zoals de ernstige verlate Amy MacDonald, die een uitmuntende set van zes nummers in sneltreinvaart speelt.

Bands als Foo Fighters [foto rechts], Flogging Molly en Kaiser Chiefs [eerste foto] zorgen voor feestjes met bekend materiaal, maar zijn wellicht iets te voorspelbaar voor de doorgewinterde festivalbezoeker. The Verve overtuigt daarentegen juist met enkele nieuwe nummers. En Serj Tankian, de zanger van System of a Down, bewijst voor eens en altijd zijn bestaansrecht als soloartiest. Vooral de nummers waarin hij met oosterse melodieën stoeit houden de aandacht vast.

Bij Rage against the Machine moet je niet aankloppen voor liefdesballades. Dit zijn nog altijd militante herrieschoppers. Alsof het nog altijd 1993 is, surft een aantal waaghalzen boven de hoofden van het publiek en springt zanger Zack als een opgefokte ADHD-patiënt over het podium. Zo kan het gebeuren dat drie rustige dagen eindigen met iets te veel opgekropte woede.

Foto's uit het KindaMuzik archief, door Jelmer de Haas en Martijn Booij

http://www.kindamuzik.net/live/pinkpop-festival/pinkpop-2008/17058/
Meer Pinkpop Festival op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/pinkpop-festival