• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

Rock Herk 2004

Een Rock Herk van uitersten.
17 juli 2004, Stedelijk Park Olmenhof, Herk-de-Stad (B)

Tekst: Hans van der Linden en Geertje Cools

Beeld: Geertje Cools

Publicatiedatum: 23 juli 2004

Onder een stralende hemel in het zonovergoten oude vertrouwde Olmenhof openden The Killbots Rock Herk 2004, de tweeëntwintigste editie van een eigenzinnig en hoera, nog steeds gratis festival. The Killbots staan garant voor pure rock-'n-roll en speelden een stomende set die het vooral moest hebben van een sterke sound. De nummers op zich vielen echter heel wat minder op, behalve dan het laatste, een Limburgse ode aan Motorpspycho.

De gedroomde hoofdact speelde reeds als tweede groep op het hoofdpodium: Explosions In The Sky (foto rechts). Hun vijfde concert dit jaar in België, en later op de dag stond het Dour-festival nog op het programma. Zoals steeds was het weer zeer indrukwekkend, hoewel ze wat aarzelend op gang kwamen. Maar daarna was het genieten van de intense, meeslepende bewegingen van vooral gitarist Munaf Rayani en uiteraard van nummers als 'Your Hand in Mine', 'The Only Moment We Were Alone' en 'Greet Death', live-klassiekers ondertussen. Tegen het einde van het concert, een memorabele, energieke versie van 'Memorial', was de hele tent en ver daarbuiten ingepakt en kende Rock Herk al een hoogtepunt.

Het zou een dag vol contrasten worden en het optreden van Sworn Enemy zat hier duidelijk voor iets tussen. Ieder jaar is er wel zo'n groep op Rock Herk die de helft van het publiek doet vluchten naar de dranktenten. Een ideaal moment om wat van de sfeervolle omgeving te genieten, maar toch had dit harde geweld uit New York beter op de skatestage gestaan, kwestie van een muzikaal evenwicht te bewaren. Het Herkse Krakow kreeg immers de kans om voor eigen publiek te spelen. Ze moesten nog even wennen aan het enorme podium tijdens het eerste nummer en zangeres Niné Cipolletti zong niet heel toonvast tijdens 'Silence' maar toch werd dit een mooi concert. Hun breekbare, trage muziek misstond zeker niet op een rockfestival en betekende voor velen zelfs een verademing. Het is nog goedgekomen met de stem van Niné, toch een van Krakows grote troeven, net zoals de samenzang en de meer stevige nummers van de hand van bassist Gert Cools (die overigens in 1985 al eens op Rock Herk stond met Disorientated Order, bijna twintig jaar geleden, jawel!). De allerrustigste nummers kwamen misschien niet volledig tot hun recht maar het bleef gelukkig boeien tot het einde, een strakke versie van 'Software Love', hun eerste single.
(GC)

Onsympathiek ogende Schotten. John McFarlane bewijst dat ze bestaan. Getooid in een mouwloos t-shirt en lederen broek spreidde hij met zijn Gibson in zijn hand een zekere arrogantie tentoon die menig festivalganger deed afhaken. Toegegeven, met bindteksten als "thank you fucking cunts" is het moeilijk om het publiek achter je te krijgen maar toch klonk de set krachtig en vlekkeloos. Het tweetal worstelde zich doorheen het meeste materiaal van hun recente debuut We Are The Sluts Of Trust terwijl McFarlane over het podium schreed om zich ook van de microfoon die aan de andere kant stond opgesteld te bedienen. Helaas werd het niveau van de plaat niet gehaald en dat heeft veel te maken met de afstand die de band tussen hen en het publiek liet. Toch trachtten ze meer volk naar het overdekte gedeelte voor het podium te lokken door om regen te smeken. Toen even later de weergoden hen goed gezind waren, stroomde het volk toe doch voor de meesten onder hen bleken muzikale aspiraties niet de echte reden. Ook de vraag "Do you believe in free sex?", naar analogie met het gratis festival, kon maar op weinig bijval rekenen. Net zoals hun bewerking van Talking Heads' 'Psycho Killer' overigens. Jammer, want technisch was het wel in orde. Geveld door hun arrogantie?

Creature With The Atombrain (links) verscheen met enige vertraging op het podium. Tijdens de namiddag hadden ze op het Dour-festival reeds een set neergezet en aldaar was de combinatie van de cellofaanvermomming en de broeierige temperatuur onder het tentzeil blijkbaar voor zanger/gitarist Aldo Struyf teveel geworden. Tenminste, zo ging het gerucht, want de band die we te zien kregen vertoonde schijnbaar weinig mankementen. Na een minutenlang aangehouden gitaarriff, wisselde drummer Dave Schroyen zijn bas in en begaf zich naar zijn drumstel om van daaruit hun eigentijdse hybride mengeling van krautrock, electronica en vervorming allerhande voort te zetten. Naast enkele nummers uit de gelimiteerde The Snake weerklonk er ook nieuw materiaal. Ritmisch, repetitief en meeslepend, Creature With The Atombrain was het allemaal en de bezoekers van de skatestage konden dit enkel beamen.
(HvdL)

Ondertussen had het noodlot Rock Herk toch weer weten te vinden in de vorm van twee enorme wolkbreuken die de skatestage even zonder stroom zetten. Bliksem, donder en vooral heel veel regen vormden de achtergrond van het concert van League Of XO Gentlemen. Gemist wegens het schuilen. Slechts een uurtje later was de zon gelukkig weer van de partij maar Ikara Colt vond de weg niet meteen naar het festival. South San Gabriel begon dan alvast wat vroeger aan hun set. Een nieuw hoogtepunt in de maak. Een van de weinige groepen trouwens die naast de klassieke bezetting ook andere instrumenten bijhad, waarvan vooral de viool en de pedal steel verantwoordelijk waren voor de warme klanken. Will Johnson en zijn schitterende muzikanten bekoorden met hun innemende, alternatieve versie van country en putten hiervoor vooral uit hun meest recente album, Welcome, Convalescence. Bescheiden hit 'Saint Augustine', 'Smelling Medicinal' en vooral 'The Splinter Angelic' en Johnsons prachtige stem, kwamen op het juiste moment op deze bewogen editie van Rock Herk en zorgden voor de nodige intimiteit terwijl de duisternis intrad.

Artrock hadden we nog niet gehad vandaag. Ikara Colt (rechts) arriveerde echter alsnog in Herk-de-Stad, hopeloos te laat maar dankzij de toegeeflijkheid van DJ Krust mochten ze toch nog optreden. Vervolgens brak Ikara Colt het record soundchecken en walsten ze doorheen hun set om de hun toegestane veertig minuten optimaal te benutten. Het gevolg was dat nummers als 'Wanna Be That Way' en 'Rewind' nog energieker klonken dan anders. Ikara Colt is zo'n typische Rock Herk-groep: redelijk onbekend maar met een schare trouwe fans die na het festival alleen maar groter kan worden.

Van het ene uiterste in het andere vallend, zowel op klimatologisch als muzikaal vlak, mocht uiteraard ook dansmuziek niet ontbreken. Audio Bullys zorgden voor de nodige deuntjes om de benen te strekken, wat niet eenvoudig moet geweest zijn de zompige ondergrond indachtig. Ondergetekende was echter verzadigd en al aan het nakaarten over al het fraais en het minder fraais dat we die dag voorgeschoteld hadden gekregen. Conclusie: Rock Herk blijft een eigenzinnig festival dat ieder jaar weer enkele topgroepen uit het alternatieve gitaarwereldje weet te strikken en daardoor de soms mindere momenten ruimschoots goedmaakt, en bijna 12.000 mensen een fantastische dag heeft bezorgd.
(GC)

» Bezoek Rock Herks website

http://www.kindamuzik.net/live/various-artists-2446/rock-herk-2004-6747/6747/
Meer Various Artists op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/various-artists-2446