• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

The Ocean | Heliocentric

Stilte voor de storm.
CD, Metalblade/Roughtrade

Tekst: Jeroen Gelissen

Publicatiedatum: 26 april 2010

Aan het begin van de eeuwwisseling trekt gitarist Robin Staps zich terug in een verlaten aluminiumfabriek in het hartje van Berlijn. Hij verbouwt het geheel tot studio annex repetitieruimte. Er ontstaat een ontmoetingsplek voor muzikanten, met Staps als drijvende factor. Het collectief doopt zich The Ocean. Een continu wisselde samenstelling en een veelzijdig instrumentarium markeren de muziekstijl, die de grilligheid heeft van een oceanisch landschap. Zo bevat dit vijfde album als verrassende nieuwkomers koperblazers, vibrafoon en viola.

Tot de vaste kern van The Ocean behoren inmiddels vier Zwitsers, onder wie ook Loïc Rossetti. Deze vervangt als zanger maar liefst twee oud-bemanningsleden; Nico Webers vertrok naar War from a Harlots Mouth en ook Mike Pilat verliet de band. Dat die taak Rossetti niet altijd even gemakkelijk afgaat, wordt vooral duidelijk in 'Ptolemy Was Wrong'. Een song als een drooggevallen moddervlakte, waarin hij zich moeizaam staande weet te houden op de fragiele pianotonen van Vincent Membrez.

In het aansluitende 'Metaphysics of the Hangman' - dat samen met 'Swallowed by the Earth' hoog boven de rest van de nummers uittorent - voelt hij zich daarentegen hoorbaar als een vis in het water. Als vanouds worden hier metershoge gitaargolven opgestuwd. Onder water vloeien stromen samen tot één grote draaikolk. En word je op liefdevolle wijze meegesleurd in oneindige diepten om sporadisch, happend naar adem, weer boven water te komen.

Heliocentric klinkt episch, weids en laveert tussen soulvolle klanken, eclectische rock en stuwende metal. De productie klinkt organisch. De bas staat verder naar voren in de mix dan op eerdere platen, wat het geheel een Tooleske feel geeft. Overgangen en tempowisselingen in de nummers verlopen vloeiender. Wat ook meteen het tweede puntje van kritiek oplevert. De kracht van de band schuilde namelijk juist in abrupte, haast dwangmatige, overgangen waarin gitaargeweld als een donderslag bij heldere hemel opdoemde en zich alles vermorzelend over je uitstortte.

The Ocean levert dan ook een twijfelachtig album af, dat de instant overtuigingskracht van zijn voorganger mist. In september dit jaar ziet Anthropocentric het levenslicht. Het aanvullende deel van het tweeluik. Hopelijk is Heliocentric slechts de stilte voor de storm.

http://www.kindamuzik.net/recensie/the-ocean-5167/heliocentric/20086/
Meer The Ocean op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/the-ocean-5167