http://www.kindamuzik.net
ernaast
Onze laatste liverecensie.
Onze laatste albumrecensie.
Ons laatste interview.
Onze laatste video.
25 Jaar Roadrunner
Een van de platenlabels die in het loud-landschap veel invloed heeft gehad is Roadrunner. Het label bestaat 25 jaar. In zes jaar KindaMuzik zijn er al heel wat woorden gevallen over het label. Een bloemlezing...
Tekst: Tijs Heesterbeek
Publicatiedatum: 22 januari 2006
Engels
In het Engelstalige KindaMuzik-tijdperk had Bart Nijssen een gesprek met het toen nog redelijk onbekende Ill Niño (foto hiernaast). In het volgende stuk vertelt drummer Dave Chavarri over hoe de band een deal kreeg met Roadrunner.
Can you tell me something about how you guys got together? You used to play in Pro-Pain and Soulfly, didn't you?
"Yes, I've done Pro-Pain for quite a while. I did two records with Pro-Pain. I did Soulfly for about three-and-a-half months, as a temporary drummer on the tour with Iron Maiden, Soulfly, and Puya. The band basically started before the tour with Soulfly. When I was touring, Marc and Chris were writing the demo. Shortly after I had finished touring with Soulfly we started jamming, and we did a demo for RoadRunner Rrecords. They loved the band, they came to see us live, and we started touring, doing a lot of live shows. Everything went great."
» lees hier het gehele interview
Nieuw talent
Roadrunner heeft veel nieuwe bands een kans gegeven. Bands die vaak nog moeten wennen aan alle aandacht. Vaak kwam dit ook naar voren in interviews. Een aantal voorbeelden:
Still Remains
De heren genieten dan ook met volle teugen van alle aandacht die ze momenteel krijgen. Het balletje, dat door hun manager werd opgegooid, begint steeds harder te rollen Miller [zanger - TH]: “Hij kende Mike Gitter, onze huidige A&R-manager bij Roadrunner, en stuurde hem onze e.p. toe. Hij zei tegen hem dat dit de volgende band was die hij zou tekenen. Na enige twijfel hing een dag later Mike al aan de telefoon; ‘ik wil deze band!’. Hij is naar een paar shows komen kijken en na wat onderhandelingen was het rond.”
» lees hier het gehele interview
Spineshank
Het is zonnig in Tilburg en het terras van muziekcafé Cul de Sac zit vol met muziekjournalisten uit alle streken van het land. De Amerikaanse (nu-)metalbands Spineshank en Chimaira zijn in town voor een optreden in 013 later die avond, en de perspromoter van het label van beide bands (Roadrunner Records) heeft ervoor gekozen om de interviews lekker in het zonnetje plaats te laten vinden, onder het genot van een koel pilsje. Een relaxte, ontspannen setting voor de bandleden, iets wat voor Spineshank-bassist Rob Garcia wel van enig belang is. "Weet je, dit is m’n vierde interview ooit, dus ik ben een klein beetje nerveus."
» lees hier het gehele interview
Soms is het voor een beginnende band al duidelijk dat Roadrunner het label wordt dat hun eerste cd gaat uitbrengen. Zo kon The Dirty Americans zich meteen weer bij Roadrunner melden nadat een aantal leden al een contract hadden met het label via hun oude band The Workhorse Movement. Een platendeal had het viertal zo in de wacht gesleept, en dat werkte drukverlagend.
"We hadden nog contact met Roadrunner Records vanuit The Workhorse Movement," aldus Jeff [Piper, gitarist – TH]. "Enkele weken na het besluit van de split moesten we verantwoorden waarom er geen tweede album meer zou komen. We hebben een en ander openlijk met ze besproken."
Myron [zanger – TH] vult aan: "Als vanzelfsprekend was het hun eigen keuze of ze nog met ons wilden werken of niet. We gaven ze de eerste vijf of zes songs en zij wilden er eigenlijk meteen inspringen. We hebben dus nooit hoeven shoppen voor een platendeal maar konden gestaag werken aan het schrijven van songs."
» lees hier het gehele interview
Gefundeerde kritiek
Roadrunner kan ook een groot aandeel hebben in het schrijven van nieuw materiaal, zoals we uit het volgende interview met gitarist Scott van de band Frankenbok kunnen opmaken:
Het schrijven van het nieuwe album was een moeilijk proces. In eerste instantie is het materiaal zelfs afgekeurd door het platenlabel. Scott: “Als je je vrienden of familie vraagt wat ze ervan vinden, vinden ze het natuurlijk altijd fantastisch of dat zeggen ze tenminste. Toen we de nummers aan het label lieten horen, gaven zij gefundeerde kritiek. Ze vonden dat we beter zouden moeten kunnen. Aanvankelijk waren we een beetje pissig, maar we gingen uiteindelijk toch opnieuw aan de slag en dat bleek inderdaad een stuk beter te zijn. Het had niet beter uit kunnen pakken.”
» lees hier het gehele interview
De vertrekkers
In de tijd dat KindaMuzik nog in het Engels schreef, had toenmalig schrijver Bart Kluskens een gesprek met Madball (foto hiernaast) over hunbesluit te stoppen. Frontman Freddy Cricien sprak toen ook wat woorden over de keus om bij Roadrunner weg te gaan en te kiezen voor Epitaph: "They [Roadrunner] had in mind some other shit. Roadrunner was worried about Slipknot and bands like that. And they're just like 'Yeah Madball, whatever'. They wanted to focus on the newer trend and forget about Madball. So that's why we left! We don't wanna be in the background."
» lees hier het gehele interview
Dat was 2001. In 2005 had KindaMuzik weer een gesprek met Cricien over de nieuwe cd Legacy. De cd van het heropgerichte hardcore-gezelschap wordt uitgebracht bij Ferret Records die in Europa een licentiedeal hebben met Roadrunner. Ook hardcore-kenner Onno Cromag komt aan het woord.
Cricien: “Roadrunner doet onze distributie in Europa. Daar zijn ze veel groter dan Ferret. Distributiegewijs kun je het niet van ze winnen. Ik heb veel respect voor ze en ze zijn een goed label, maar ze concentreerde zich altijd op andere bands.
Cromag: Ten tijde dat Madball eerder bij Roadruner zat, hadden ze dertig bands, grote bands. De focus lag daarom minder op Madball. Nu zijn bands als Machinehead en Type o Negative weggevallen en is Madball de enige grote hardcore naam die het label nog heeft.
Dus zien ze de uniekheid meer…
Cricien: Ze waarderen ons nu denk ik meer dan vroeger. Ze willen misschien ook niet meer zoveel hardcorebands en kunnen de aandacht nu beter op ons richten. Dat is natuurlijk heel flatterend voor ons. We zitten inderdaad in een goede situatie. Zo goed hebben we nog nooit gezeten. Je moet gewoon de goede mensen achter je hebben.
Ook de band Dry Kill Logic ging weg bij Roadrunner omdat het label een andere visie had dan die van de band. Toch is de band tevreden over het label zoals uit het volgende stuk blijkt. Zanger Rigano: “We brachten in 2001 het album The Darker Side of Nonsense uit via Roadrunner. Veel gebeurde er in de tijd dat we tekenden en het album uitkwam. De gebeurtenissen van 11 september. Daarmee stopte men met het draaien van agressieve muziek, zoals Rob Zombie, Drowning Pool en Slipknot, op mainstream radio- en tv-stations. In die tijd werkte Roadrunner nauw samen met Island/Def Jam, een groot label. Roadrunner kreeg met het succes van Nickelback in de gaten hoe je snel succes kon hebben, en dat je dus niet per definitie over een langere periode met bands hoeft te werken, zoals ze in het verleden deden met Machinehead, Fear Factory en Sepultura. Dat is een zakelijke verandering. Bands zoals wij waren daarom niet langer commercieel levensvatbaar, terwijl ze juist alleen maar dat soort bands wilden. Toen dat gebeurde, besloten wij om weg te gaan bij Roadrunner, omdat wij op een andere manier aan ons volgende album wilden werken.”
Een heel verhaal. Rigano herinnert zich ook nog exact het laatste gesprek dat hij had met het label. “Hierin zeiden zij dat als er een volgende plaat via hun zou verschijnen, het meer over zaken moest gaan dan over kunst. Voor ons is dat nooit een optie. Ik begrijp ze wel; het is een business plan. Ik neem ze verder dan ook niets kwalijk, want laten we eerlijk zijn; als die eerste plaat niet via hun was uitgekomen, dan zat ik hier nu niet met jou over ons tweede album te praten.”
» lees hier het gehele interview
invloed
Als laatste vat Dog Eat Dog de invloed van Roadrunner in het midden van de jaren negentig samen. Het interview maakte deel uit van een dossier over het jaar 1994. Een belangrijke tijd voor Roadrunner:
Hoe belangrijk was het jaar 1994 voor de metalscène?
Dave [Neabore, bassist – TH]: “Het was het belangrijkste jaar. 1994 was echt het jaar van Roadunner Records. Het label was erg groot en werd echt gerespecteerd. Elke band die er bij zat deed het goed. Wij hoorden daarbij. 1994 was zo het begin van Life Of Agony en Type O Negative. Maar denk bijvoorbeeld ook eens aan de bands die in 1995 op Dynamo Open Air stonden. De een na de ander was een belangrijke band, allemaal uit die periode van 1994.”
» lees hier het gehele interview
foto Ill Niño uit het archief, door Ron van Rutten
foto Madball uit het archief, door Jan Mulders
http://www.kindamuzik.net/achtergrond/diverse-artiesten/25-jaar-roadrunner/11739/
Meer Diverse Artiesten op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/diverse-artiesten
Deel dit artikel: